یک جامعه شناس و نظریه پرداز در عرصه فرهنگ و هنر معتقد است دیجیتال یک صفت برای سینما است و بیان این مطلب که ورود دیجیتال به سینما به معنای پایان فعالیت های این عرصه است، صحیح نیست. چراکه تاریخ نشان داده با ورود صدا به سینما یا رنگ به تصاویر نه تنها سینما به پایان نرسید بلکه جان گرفت.

پرویز اجلالی جامعه شناس و نظریه پرداز با بیان این مطلب ورود دیجیتال به سینمای ایران را مثبت ارزیابی کرد و گفت: با ورود دیجیتال به سینمای ایران ماهیت هنر از بین نمی رود، اما این سئوال مطرح است که با ورود دیجیتال به سینما، چه تغییر و دگرگونی در این هنر و صنعت ایجاد خواهد شد.

وی ادامه داد: برای پاسخ به این سئوال باید بررسی کرد که ورود دیجیتال بر چه بخشی از سینما تاثیر بیشتری می گذارد. بی شک ورود دیجیتال به سینما بر بخش های فنی در مرحله تولید و لابراتوارها در پس تولید بیشترین تاثیر را گذاشته است و همین تاثیرگذاری باعث شد به واسطه دیجیتال جهان های دیگری در سینما خلق شود که به اعتقاد من با این رویکرد گفتمان جدیدی در سینما مطرح شد.

اجلالی با بیان این مطلب که گفتمان در سینما در زمان های مختلف متفاوت بوده است گفت: سینما در گذر زمان دستخوش تغییرات و به تبع آن گفتمان جدیدی شده است یک زمان در سینما گفتمان، تجدد، غرورملی، تفریح و یا معصیت مطرح بوده و در زمانی دیگر نشانه هنر و مباحث روشنفکری بوده است و اخیرا هم گفتمان شبکه مجازی به آن افزوده شده است. بنابراین دیجیتال تغییر گفتمان سینما در طول زمان است.

وی در پایان صحبت های خود تاکید کرد: در زمانی فیلم ها را با عشق به سالن تاریک سینما و در ساعت 10 صبح به تماشا می نشستیم ولی الان روی گوشی و یا تبلت هرجایی که دلمان بخواهد فیلم می بینیم. بنابراین در حال حاضر سینما یک پدیده یک سویه نیست و تا اندازه ای شخصی شده است و همین امر به اعتقادمن گفتمان جدیدی را در عرصه سینما ایجاد کرده است.

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>